Blind & date.

"Ik zie, ik zie, ik zie wat jij niet ziet"
Het opschrift is mij altijd bijgebleven. Niet alleen als verwijzing naar de gelaagdheid van kleutertekeningen, maar vooral als knipoog naar het werk van een fotograaf.
Bij "blind & date" spelen fotografen en blinde modellen allebei de rollen van ziener en niet-ziener. De fotograaf dient zijn lichaamstaal op te bergen en de modelregie luidop te voeren, met intonaties en voorzichtige empathie. Het model in het licht ervaart haar eigen uiterlijk in een imaginaire spiegel, ziet zichzelf in een starende wereld figureren. Ze legt ongetwijfeld haar accenten in haar blik.
De fotograaf dient zijn strategie aan zijn eigen blindheid aan te passen: een statisch model, met een niet-visueel georiënteerde blik. Het nodigt uit om dieper dan deze handicap te bevragen, te graven, te ervaren en om zijn verblind-zijn te analyseren.
Model en fotograaf zijn soms één in kijken en in het soms "zien". De aanraking - meer om te ontdekken dan om voor een obstakel te behoeden - is chemie. Een foto is veruit het ongevaarlijkste beeld dat deze chemie heeft opgeleverd. De rest kan in zijn samenstellende bestanddelen nader bekeken worden.

Luc Dewaele

Artikels in de pers vind u in Exit en Brugsch Handelsblad.